دخل الزوجان الكافيه وجلسا طلب رؤوف عصيرا فيما اخذ رؤوف يراقب زوجته التى انشغل ذهنها بأمرا لم يعرف كنهه
رؤوف : ياترى مين اللى شاغل بالك
ابتسمت نهى بخفه وقالت : ابدا مافيش
رؤوف : نهى انتى لسه بتحبينى ؟
نهى: يوم ما هكرهك تأكد انى استحاله هعيش معاك

رؤوف : بقى كده بس انا لسه بحبك وعمرى ما هكرهك
نهى: بس انت بعدت يا رؤوف ماعدتش رؤوف اللى كنت اعرفه
رؤوف : وانتى يا نهى بعدتى عنى انتى كمان بقيت تهتمى بالولاد والبيت اكتر من اهتمامك بيا

نهى: ازاى تقول كده وانا كل حاجه بعملها عشانك انت ده كل حياتى كانت بتدور حواليك انت ومحور اهتمامى كله كان انت
رؤوف : كان ؟؟؟؟؟ ايه يعنى خلاص شيلتنى من اهتمامك
نهى: لاء مش بالظبط كده بس من كتر ما بقيت مهتمه بيك نسيت روحى واهملتها

رؤوف : اااه عشان كده جيبتى اللاب توب وبقيتى تخرجى كتير
نهى: انا عندى 39 سنه ولسه ماشفتش الدنيا والعمر لسه قدامى وخلاص الحمد لله مى واحمد وكبروا وانت وبقيت مشغول على طول عايزنى لسه ااقعد محبـ,ـوسه فى البيت
عندها ادرك رؤوف ان زوجته لازالت صغيره وعمرها قد مر هيا الاخرى

لما يستنكر عليها محاوله العيش والتمتع بشبابها وهو من استبقها فتزوج عليها اخرى تحت نفس الشعار
ولكنه قال بأنانيه غريزيه : الست مالهاش غير بيتها ولا خلاص عشان ما احمد ومى كبروا تنسينا بقى وتنشغلى عننا

تعجبت نهى من حدته : ان مش نسياكم ولا يمكن ام تنسى ولادها لكن هو حرام ان اتمتع بحياتى
وبعدين انت يضايقك فى ايه ان اجيب لاب واقعد على النت واشوف الدنيا ماشيه ازاى
قال رؤوف بعند : النت دى تضيع وقت

ردت نهى بتهكم : ما انا اوعدك اول ما هخلص مذاكره هبقى ااقعد عليه
هزت نهى رأسها اسفا وقامت فجأه وتركت رؤوف لازال جالسا فرفع رؤوف حاجبيه عجبا ودفع الحساب سريعا وجرى ليلحق بزوجته التى غادرت الكافيه وتركته خلفها
رؤوف: انتى ازاى تمشى وتسيبينى قاعد لوحدى

نهى: مــ,,ـاتعليش صوتك يا رؤوف مش لازم الناس تسمع بينا
رؤوف : يا سلام ومش هامك منظرى قصاد الناس لما تسيبينى وتمشى
نهى: والناس مش عارفه انى سيبتك اصلا ولا عارفين انا قومت ليه
رؤوف : ولا انا عارف الصراحه انتى قومتى ليه